در کرانههای رود یانگتسه در کشور چین، منطقهای وجود دارد که نام آن برای هر ایرانی آشنا و تداعیکننده پیوندهای تاریخی دو تمدن بزرگ است؛ «دهکده پارسیان». این سکونتگاه که در شهر یانگژو واقع شده، با روایتهای شفاهی، معماری خاص و شواهدی از تبار ساکنانش، ردپای حضور ایرانیان در جاده ابریشم را پس از قرنها همچنان زنده نگه داشته است.
ریشههای تاریخی و معماری دهکده پارسیان در چین
بر اساس گزارشهای رسمی و اسناد تاریخی، قدمت این سکونتگاه در منطقه جیانگدو به بیش از ۶۰۰ سال میرسد. اگرچه نامگذاری این دهکده به پارسیان ریشه در روایتهای محلی دارد، اما یانگژو در دوران طلایی جاده ابریشم (بهویژه سلسله تانگ)، یکی از کانونهای اصلی مبادلات تجاری آسیا محسوب میشد. منابع تاریخی تأیید میکنند که در آن عصر، بازرگانان ایرانی متعددی در این شهر ساکن بودند و به تجارت کالاهای لوکس مانند مروارید میپرداختند. امروزه در مرکز این دهکده، «پاویون پارس» با طاقهای سنگی خاص و سنگنوشتهای به دو زبان فارسی و چینی قرار دارد که نمادی از دوستی دیرینه ایران و چین است.
راز نام خانوادگی «نی» و پیوند با دهکده پارسیان
یکی از جذابترین جنبههای این دهکده، تبارشناسی ساکنان آن است. طبق تحقیقات محلی، خانوادههایی که نام خانوادگیشان به «نی» ختم میشود، خود را از نوادگان همان بازرگانان ایرانی میدانند.
سالمندان این دهکده در روایتهای خود همواره از سرزمینی دوردست در غرب به عنوان خاستگاه اجدادشان یاد کردهاند.
کشت «گندم سیاه» در این منطقه، سنتی است که بر اساس باورهای محلی، توسط همان بازرگان ایرانی به این سرزمین وارد شده و همچنان به عنوان بخشی از هویت کشاورزی روستا شناخته میشود.
این میراث ملموس در کنار نشانههای ظاهری برخی ساکنان، دهکده پارسیان را به یک جاذبه فرهنگی بیبدیل در قلب چین تبدیل کرده است که همچنان کنجکاوی پژوهشگران و گردشگران را برمیانگیزد.
Leave a Reply