نتایج یک پژوهش علمی جدید نشان میدهد که زندگی در نزدیکی خشکشوییها به دلیل قرارگیری در معرض حلالهای شیمیایی خاص، میتواند سلامت مغز را به مخاطره انداخته و احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون را بهطور معناداری افزایش دهد.
رابطه مستقیم میان فاصله محل سکونت و ریسک بیماری پارکینسون
این مطالعه که در ژورنال علمی npj Parkinson's Disease منتشر شده، بر روی دادههای پزشکی بیش از ۱۹ میلیون فرد سالمند در ایالات متحده متمرکز بوده است. یافتههای این پژوهش حاکی از آن است که سکونت در شعاع ۱۵۰ متری (۵۰۰ فوتی) یک خشکشویی، خطر ابتلا به پارکینسون را تا ۱۴ درصد افزایش میدهد. نکته کلیدی در این تحقیق، وجود رابطه «دوز-پاسخ» است؛ به این معنا که هرچه فاصله فرد از این مراکز کمتر باشد، احتمال بروز اختلالات حرکتی مرتبط با این بیماری افزایش مییابد.
نقش حلالهای شیمیایی در بیماریهای مغزی
کارشناسان نورولوژی بر این باورند که عامل اصلی این خطر، استفاده از حلالهای کلردار در صنعت خشکشویی است. مواد شیمیایی مانند «تریکلرواتیلن» (TCE) و «پرکلرواتیلن» (PCE) که دهههاست در این صنعت برای پاکسازی لباسها به کار میروند، اثرات مخربی بر سیستم عصبی دارند.
حتی پس از تعطیلی یک خشکشویی، باقیماندههای این مواد شیمیایی میتوانند تا سالها در خاک و آبهای زیرزمینی نفوذ کرده و محیط اطراف را آلوده نگه دارند.
مطالعات نشان میدهد که قرارگیری در معرض این آلایندهها ممکن است با نوع خاصی از بیماری پارکینسون مرتبط باشد که بهطور مشخص تعادل و توانایی راه رفتن افراد را تحت تاثیر قرار میدهد.
پزشکان تاکید دارند که اگرچه این تحقیق شواهد محیطی بسیار مهمی را ارائه داده است، اما همچنان باید به عنوان یک عامل خطر در کنار عوامل ژنتیکی و افزایش سن در نظر گرفته شود. با این حال، شناسایی دقیق این منابع آلاینده میتواند گام مهمی در تدوین برنامههای پیشگیرانه عمومی و ارتقای سلامت جامعه در برابر بیماریهای تحلیلبرنده عصبی باشد.
Leave a Reply